অস্তৰাগৰ অলকানন্দা

প্ৰকৃতি এতিয়া মোৰ বাবে কেৱল এক দৃশ্যপট নহয়—
ই যেন মোৰেই সত্তাৰ এক অতীন্দ্ৰিয় আলাপ,
য’ত শিপাই কয় ধৈৰ্যৰ মৌন মহিমাৰ কথা,
আৰু আকাশখনে বিলায়— এক পাৰ্থিৱ নিৰ্লিপ্ততাৰ প্ৰতাপ।
যৌৱনৰ সেই কল্লোলিত ধুমুহাৰ অন্তত,
এতিয়া মই বিচাৰি পাওঁ—
শৈবাল-সিক্ত শিলৰ সেই গম্ভীৰ স্থিৰতা;
য’ত সময়ে নীৰৱে খোদিত কৰি থৈ যায়
অপাৰ অভিজ্ঞতাৰ এক স্বৰ্ণিল বিচিত্ৰতা।
মোৰ চকুৰ পলকৰ সেই অন্তঃস্থলৰ ৰঙা আভাটিত,
বিলীন হয়— মোৰ সকলো তেজস্বী অহংকাৰ;
মৃত্তিকাৰ ঘ্ৰাণত বিচাৰি পাওঁ এক চিৰন্তন দৰ্শন—
য’ত মই আৰু প্ৰকৃতি, এক অদ্বৈত মূ্ৰ্চ্ছনাৰ অলংকাৰ।